ای کاش

ای کاش

 

با اینکه می دانستم واقعیته اما باورم نمی شد.دلم می خواست همه چیز یک شوخی مسخره می بود.اما وقتی در مسجد صدای ضجه های مادرش را شنیدم مجبور شدم باور کنم که یکی از بهترین دانشجویانم مرده است.

دختری ورزشکار،با نشاط و با روحیه که حالا دیگر نیست.آخر چرا این کار را کرد؟چرا؟هنوز هم برایم سخته هضم این حقیقت که او دیگر نیست.خیلی قویتر از آن بود که بتوانم حتی لحظه ای هم فکر کنم روزی ممکن است دست به چنین کاری بزند.او خودش تکیه گاه و امید دهنده به دیگران بود آن وقت...

گاهی اوقات باور کردن حقیقت چقدر سخت است.یاد ترانه رسول نجفیان افتادم که می گفت:

می رن آدما از اونا فقط خاطره هاشون به جا می مونه

ای کاش اتفاقی در آن لحظه می افتاد که نمی توانست کارش را انجام دهد مثلا سگ یا روباهی بهش  حمله و از ترس فرار می کرد.ای کاش یکی پیدا می شد و نجاتش می داد.ای کاش کمی فکر می کرد.ای کاش بود.ای کاش

 

/ 3 نظر / 10 بازدید
بهنام عباسی فر

سلام استاد عزیزم...من هم وقتی خبر دار شدم تنم لرزید...وای به حال من و من ها اگر جهنم وجود داشته باشد...و وای به روزگار من که با این همه ادعای بی جا نمی دانم دوروبرم چه می گذرد...راستی این میانه کاری از دست من برمی آمده و دریغ کرده ام چه؟ چقدر بی خبری عذابم می دهد این روزها...وقتی که زنده بود یادمه یه بار بهش گفتم: تو مثل گلدان ترک خورده ای...و او گفت:منظورت چیست؟ و من گفتم...بعدها می فهمی...چه بد فهمید منظور من را...چه دنیای بدی...وقتی بهت میگم میبد جهنمه نگو نه!ببخشیدم! تسلیت...یاحق

Virus

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ = سهراب

asieh

آيا مرگ پايان رندگي انسانهاست ؟مسلماً‌ نه آنها در يادمان هميشه زنده خواهند بود . اما چرا در زمان زنده بودن شان اينهمه در يادمان نباشند كه قبل از رفتنشان با درد كمتري و با بال پرواز سبكتري به پرواز در آيند.